به نقل از خبرنگار ایرنا، کیمیا که تا پایان پایه یازدهم در رشته تجربی تحصیل می‌کرد، با بازنگری در علاقه‌ها و هدف‌هایش مسیر تازه‌ای برگزید و برای ورود به دانشگاه فرهنگیان، مطالعه در گروه علوم انسانی را در پیش گرفت.
او در این راه، با وجود محدودیت امکانات و دشواری‌های دوران آمادگی برای کنکور، تلاش کرد از فرصت‌های موجود بهترین استفاده را ببرد.
کیمیا عباسی در گفت‌وگوی اختصاصی با خبرنگار ایرنا از تغییر رشته، شیوه مطالعه، نقش خانواده در موفقیتش و نگاهش به عدالت آموزشی سخن گفته است.
وی می‌گوید که رتبه ۸۹ برایش پایان مسیر نیست و می‌خواهد روزی با حضور در کلاس درس، علاقه‌اش به زبان و ادبیات فارسی را به دانش‌آموزان منتقل کند.
مشروح این گفت‌وگو در پی می‌آید.
ایرنا: چه شد که از رشته تجربی به علوم انسانی تغییر مسیر دادید؟
از ابتدا به معلمی علاقه داشتم و دوست داشتم در آینده در کلاس درس حضور داشته باشم و به دانش‌آموزان آموزش بدهم. با این حال، تا پایان پایه یازدهم در رشته تجربی تحصیل می‌کردم. به تدریج احساس کردم علوم انسانی با علاقه‌ها و هدفی که برای آینده‌ام دارم، تناسب بیشتری دارد. به همین دلیل تصمیم گرفتم مسیرم را تغییر بدهم و برای رسیدن به رؤیای معلمی در گروه علوم انسانی کنکور بدهم.
این تصمیم برایم ساده نبود، چون باید خودم را با درس‌ها و منابع رشته‌ای تازه هماهنگ می‌کردم. با وجود این، علاقه‌ام به تدریس به ویژه زبان و ادبیات فارسی انگیزه‌ای بود که اجازه نمی‌داد از هدفم فاصله بگیرم. می‌خواستم انتخابی داشته باشم که در آینده از آن احساس رضایت کنم و بتوانم با علاقه در آن مسیر گام بردارم.
ایرنا: وقتی رتبه ۸۹ را دیدید، چه احساسی داشتید؟
بسیار خوشحال شدم. برای این نتیجه تلاش کرده بودم و دیدن رتبه ۸۹ برایم شیرین بود.
می‌دانستم مسیری که انتخاب کرده‌ام، به ویژه با تغییر رشته در سال‌های پایانی دبیرستان، به تلاش بیشتری نیاز دارد. به همین دلیل این نتیجه برایم ارزشمند بود.
با این حال، رتبه کنکور را پایان راه نمی‌دانم. هدف اصلی‌ام ورود به دانشگاه فرهنگیان و معلم شدن است. این رتبه انگیزه‌ام را بیشتر کرده تا ادامه مسیر را جدی‌تر دنبال کنم و برای مسئولیتی که در آینده می‌خواهم بر عهده بگیرم، آماده‌تر شوم
ایرنا: از چه زمانی مطالعه برای کنکور را آغاز کردید و برنامه‌تان چگونه بود؟
مطالعه جدی من از مهرماه پارسال آغاز شد و تلاش کردم در طول سال درس‌ها را با برنامه پیش ببرم. البته در این مسیر با دشواری‌هایی هم روبه‌رو شدم، اما سعی کردم از برنامه‌ام فاصله نگیرم و هر زمان مشکلی پیش می‌آمد، دوباره مطالعه را ادامه بدهم.
من در مدرسه دولتی درس خواندم و در کلاس‌های پرهزینه کنکور و آزمون‌های آزمایشی شرکت نکردم. با این حال، تلاش کردم از امکاناتی که در اختیار داشتم، بهترین استفاده را ببرم.
به نظرم، امکانات آموزشی مناسب می‌تواند مسیر موفقیت را آسان‌تر کند، اما برنامه‌ریزی و پشتکار هم اهمیت زیادی دارد. آنچه برای من مهم بود این بود که شرایط موجود را بپذیرم و برای رسیدن به هدفم از فرصت‌هایم استفاده کنم.
ایرنا: در طول مطالعه با چه دشواری‌هایی روبه‌رو شدید؟
یکی از مشکلاتم درس ریاضی بود. در آغاز نمی‌دانستم از چه منبعی شروع کنم و کدام روش مطالعه برایم مناسب‌تر است. همین تردید باعث شد خواندن این درس را تا دی‌ماه عقب بیندازم.
بعدتر متوجه شدم که نباید مطالعه هیچ درسی را به دلیل ناآشنایی با منابع یا دشوار بودن آن به تعویق انداخت. اگر دوباره به ابتدای سال برگردم، برای همه درس‌ها از همان مهرماه برنامه مشخصی می‌گذارم و زمان مطالعه ریاضی را هم از ابتدا در نظر می‌گیرم. به داوطلبان نیز توصیه می‌کنم از همان روزهای نخست، همه درس‌ها را در برنامه خود داشته باشند و اجازه ندهند عقب‌افتادگی یک درس به نگرانی بزرگ‌تری تبدیل شود.
ایرنا: شرایط بیرونی و اختلال‌های اینترنتی چه تأثیری بر آمادگی شما داشت؟
در دوره آمادگی برای کنکور، اختلال‌های اینترنتی و شرایط ناشی از حوادث آن روزها، مطالعه را دشوارتر می‌کرد. بخشی از دسترسی به منابع آموزشی به اینترنت وابسته بود و هنگام بروز اختلال، باید راه دیگری برای ادامه کار پیدا می‌کردیم.
این تجربه به من نشان داد که برنامه مطالعه باید انعطاف‌پذیر باشد و با پیش آمدن یک مشکل، همه کارها متوقف نشود. داشتن منابع جایگزین، حفظ آرامش و بازگشت به برنامه پس از هر وقفه به داوطلب کمک می‌کند مسیرش را ادامه دهد.
ایرنا: خانواده چه نقشی در رسیدن شما به این رتبه داشت؟
خانواده‌ام همیشه مشوق من بودند. پدر و مادرم تحصیلات دانشگاهی بالایی ندارند، اما برای ادامه تحصیل و رسیدن به هدفم از من حمایت کردند.
این همراهی برایم بسیار مهم بود، چون در روزهایی که خسته می‌شدم یا درباره نتیجه نگران بودم، می‌دانستم کسانی هستند که به من و توانایی‌هایم باور دارند.
مادرم از مدت‌ها پیش مرا «خانم معلم» صدا می‌کرد. همین خطاب ساده برایم شیرین و انگیزه‌بخش بود. احساس می‌کردم رویایم برای خانواده‌ام هم اهمیت دارد و آن‌ها آینده‌ای را که در ذهن دارم، باور کرده‌اند. این دلگرمی کمک می‌کرد با امید بیشتری درس بخوانم و برای رسیدن به هدفم تلاش کنم.
خواهرم هم دانشجوی پزشکی است و مسیر تحصیلی او برای من انگیزه‌بخش بوده است. در مجموع، خانواده‌ام با حمایت عاطفی خود فضایی فراهم کردند تا بتوانم با تمرکز بیشتری درس بخوانم و برای آینده‌ام تصمیم بگیرم.
ایرنا: در روزهای دشوار چگونه انگیزه‌تان را حفظ می‌کردید؟
ایمان و توکل به خدا برایم آرامش‌بخش بود. خواندن قرآن و به یاد آوردن هدفی که برای خودم انتخاب کرده بودم، کمک می‌کرد در روزهای سخت امیدم را از دست ندهم. می‌دانستم که رسیدن به نتیجه به زمان و تلاش نیاز دارد و نباید با نخستین دشواری از ادامه راه منصرف شوم.
از طرفی، رویای ورود به دانشگاه فرهنگیان و معلم شدن همیشه در ذهنم بود. هر بار که خسته می‌شدم به این فکر می‌کردم که چرا این مسیر را انتخاب کرده‌ام و قرار است تلاش‌هایم مرا به چه آینده‌ای برساند. همین یادآوری، انگیزه‌ام را زنده نگه می‌داشت.
ایرنا: شما بدون شرکت در کلاس‌های پرهزینه کنکور به این رتبه رسیدید. نگاهتان به عدالت آموزشی چیست؟
به نظرم، امکانات آموزشی در نتیجه داوطلبان تأثیر دارد. دانش‌آموزی که به کلاس‌های باکیفیت، منابع متنوع و آزمون‌های منظم دسترسی دارد، ممکن است فرصت بیشتری برای یادگیری و شناخت نقاط ضعف خود داشته باشد.
در مقابل، دانش‌آموزانی هم هستند که به دلیل شرایط اقتصادی خانواده یا محل زندگی از چنین امکاناتی محروم‌اند.
من در مدرسه دولتی درس خواندم و در کلاس‌های گران‌قیمت کنکور و آزمون‌های آزمایشی شرکت نکردم. تجربه خودم باعث شده فکر کنم باید شرایطی فراهم شود که همه دانش‌آموزان، فارغ از توان مالی خانواده، فرصت مناسبی برای یادگیری و رقابت داشته باشند. البته پشتکار و برنامه‌ریزی فردی هم مهم است، اما نمی‌توان تفاوت امکانات و فرصت‌هایی را که در اختیار دانش‌آموزان قرار می‌گیرد، نادیده گرفت.
ایرنا: اگر وزیر آموزش و پرورش بودید، چه تغییری را در اولویت قرار می‌دادید؟
تلاش می‌کردم دسترسی به امکانات آموزشی با عدالت بیشتری همراه باشد و دانش‌آموزان در شهرها و محله‌های مختلف، برای یادگیری با فاصله زیادی از یکدیگر روبه‌رو نباشند. همچنین معتقدم موضوع سهمیه‌ها و تأثیر آن‌ها بر رقابت کنکور باید به دقت بررسی شود.
از نظر من، رقابت باید تا حد امکان منصفانه باشد و هیچ داوطلبی احساس نکند به دلیل امتیازهایی که دیگران دارند، فرصت کمتری برای موفقیت پیدا کرده است. البته تصمیم‌گیری درباره سهمیه‌ها نیازمند بررسی دقیق شرایط گروه‌های مختلف و دلایل اختصاص این امتیازهاست. مهم این است که هم عدالت در رقابت مورد توجه باشد و هم نیازهای واقعی گروه‌های مشمول نادیده گرفته نشود.
ایرنا: چه توصیه‌ای برای داوطلبانی دارید که امکانات آموزشی محدودی دارند؟
به آن‌ها توصیه می‌کنم هدف روشنی برای خودشان انتخاب کنند و از همان ابتدای سال برنامه‌ای متناسب با شرایطشان داشته باشند.
هیچ درسی را به دلیل دشواری یا ناآشنایی با منابع کنار نگذارند و اگر در بخشی ضعف دارند، زودتر برای برطرف کردن آن اقدام کنند.
همچنین بهتر است خودشان را با شرایط دیگران مقایسه نکنند. هر دانش‌آموز امکانات و محدودیت‌های خاص خودش را دارد و باید تلاش کند از فرصت‌های موجود بهترین استفاده را ببرد. نداشتن بعضی امکانات مسیر را دشوارتر می‌کند، اما برنامه‌ریزی، استمرار و امید می‌تواند به عبور از بسیاری از مشکلات کمک کند.
ایرنا: چرا معلمی را انتخاب کردید و دوست دارید در آینده چه معلمی باشید؟
معلمی را دوست دارم، چون احساس می‌کنم این شغل با علاقه و روحیه من سازگار است. به زبان و ادبیات فارسی علاقه دارم و دوست دارم در آینده این درس را تدریس کنم. امیدوارم بتوانم در کنار آموزش مطالب درسی، در ایجاد انگیزه و علاقه به یادگیری هم نقش داشته باشم.
به نظرم، معلم خوب باید دانش‌آموزانش را بشناسد، شرایط آن‌ها را درک کند و برای پیشرفتشان وقت بگذارد. ممکن است دانش‌آموزی توانایی زیادی داشته باشد، اما به دلیل مشکلات خانوادگی یا کمبود امکانات نتواند آن‌طور که باید پیشرفت کند. معلم می‌تواند با شناخت این شرایط و ایجاد انگیزه، به او کمک کند توانایی‌هایش را بهتر بشناسد و برای آینده تلاش کند.
ایرنا: اگر بخواهید تجربه امسال خود را در یک جمله خلاصه کنید، چه می‌گویید؟
برای من، این مسیر تجربه‌ای از تلاش، امید و پایبندی به هدف بود. رتبه ۸۹ خوشحالم کرد، اما مهم‌تر از آن، اطمینانی است که نسبت به انتخابم پیدا کرده‌ام. می‌دانم هنوز راهی برای رسیدن به رؤیای معلمی پیش رو دارم و باید برای آن بیشتر یاد بگیرم و تلاش کنم.
دوست دارم روزی که وارد کلاس درس می‌شوم، به یاد بیاورم از کجا شروع کردم و چه کسانی در این مسیر کنارم بودند. مادرم هنوز هم مرا «خانم معلم» صدا می‌زند و امیدوارم روزی بتوانم این نام را در عمل معنا کنم؛ با ایستادن در کلاس، آموزش دادن و کمک به دانش‌آموزانی که هر کدام رؤیایی برای آینده خود دارند.