، یکی از اهداف اصلی و مهم دشمنان کشورمان در تجاوز اخیر علیه ایران و البته تداوم تنش زایی علیه کشورمان این بوده و هست که زندگی اقتصادی مردم ایران را تا جای ممکن سخت کنند.
حتی برخی مقام های ارشد آمریکایی نظیر وزیر خارجه این کشور به صراحت اقرار کردند که هدف قرار دادن برخی مراکز اقتصادی کشورمان با هدف نابودی معاش مردم این کشور انجام شده است.
در عین حال، در بحبوحه جنگ متاسفانه شاهد به هم خوردن بسیاری از معادلات اقتصادی در کشورمان بودیم. به عنوان مثال بسیاری از فعالان حوزه دیجیتال در نتیجه قطع و محدودیت اینترنت آسیب دیدند و یا شمار نسبتا قابل توجهی از کارگران هم شغل خود را از دست دادند و در بسیاری از حوزه های تولیدی و اقتصادی شاهد تعدیل نیرو بودیم.
همین مسأله در بطن خود سبب شده تا سطح نگرانی اقتصادی برای طیف های قابل توجهی از مردم کشورمان افزایش یابد. در واقع، افراد با بسیاری از سناریوها و شرایطی رو به رو شده اند که هیچ پیش بینی برای آنها نداشته اند.
با این همه، یکی از عوارض بسیار بد در یکچنین شرایطی این است که افراد خودشان را مقصر محقق نشدن چشم اندازهای مد نظرشان بدانند. این تصور و ادراک به کل غلط است. در واقع، افراد باید این نکته را مد نظر داشته باشند که نباید خودشان را مقصر شرایطی بدانند که خودشان در ایجاد آن نقشی نداشته اند. طرح این مسأله در حقیقت اشاره به یک حوزه بین رشته ای یعنی روانشناسی اقتصادی دارد.
بهترین راه حل در یکچنین وضعیتی این است که افراد این ادراک را در خود شکل بدهند که تا حدی چشم اندازهای خود را تعدیل و امید به آینده را در خودشان تقویت کنند. اگر این ادراک شکل نگیرد بعضاً سبب خواهد شد تا افراد از حیث فکری و روانی روز به روز بیشتر آسیب ببینند.
در این راستا، به نظر می رسد که مخصوصا رسانه ها در کشورمان در این رابطه باید تا جای ممکن ایجاد آگاهی کنند. این مسأله می تواند تا حدی بار فکری و روانی را از روی دوش انسانها بردارد و در عین حال آنها را برای محقق کردن اهدافشان در آینده آماده نگه دارد.