توافق به دست آمده است. حفظ و تداوم آن در برابر مخالفان “غیورش” همچنان وظیفهای دشوار اما از جنس ضرورت است.
توافق را میتوان پیروزی شجاعت بر ترس، مسئولیت بر بیمسئولیتی، واقعبینی بر توهم و در یک کلام حفظ ملت-دولت از تهدیدهای وجودی دانست.
این توافق اگر چه نه در اوج نقطهٔ طلایی، حداقل در دامنهٔ نقطهٔ طلایی صورت گرفت و اگر بیش از این به تأخیر میافتاد مُلک و مملکت و منطقه و چه بسا بخش بزرگی از جهان به چنان چاه عمیقی فرو میافتاد که مردم منطقه و فرزندان خود ما تا چند نسل، روی امنیت و رفاه و آسایش را نمیدیدند و به عذابی الیم در همین جهان گرفتار میآمدند، البته اگر نسلی باقی میماند!
از این جهت توافق از منظر خرد معطوف به تداوم وجود و بقا، امری بسیار مهم و بینهایت ارزشمند است و از همهٔ کسانی که به شکلگیری آن کمک کردهاند باید سپاسگزار بود.
کسانی که به هر دلیلی و با هر ادعایی مخالف توافق بودند و هستند، در صورت برخورداری از هر سطح از صداقت، در حد ترسناکی با ارزش زندگی فردی و جمعی و اهمیت آن در این دنیا بیگانهاند و واقعاً خداوند تا این لحظه به دادمان رسیده است که نتوانستند بر اوضاع کشور غلبه کنند.
توافق جام زهر نیست که برخی دستاندرکاران و حامیان آن بخواهند با لحن و کلامی خجالتی از آن دفاع کنند. توافق در این مرحله نه فقط برای کشور ما که برای کل خاورمیانه و جهان عرب و اسلام یک نوشداروی پیش از مرگ سهراب است و باید با سربلندی و افتخار از آن دفاع شود. این مخالفان توافقاند که باید با شرمساری دلایل تمایل خود به ویرانی نهایی منطقه را توضیح دهند.
با امضای توافق و نهایی شدن تمام مراحل آن، کشور ما وارد دوران تازهای از حیات خود خواهد شد که مدیریت آن در دو سطح دولت و جامعه، به احساس مسئولیت عمیق و شناخت همهجانبهٔ اوضاع و پرهیز از هر نوع خودخواهی شخصی و گروهی و جناحی نیاز دارد.
بنابراین تک تک ما شهروندان ایرانی مسئولیم و نباید اجازه دهیم که فرصت ناشی از توافق برای ساختن کشور با نزاعهای بیحاصل و خودنماییهای مرسوم و تحریکات بیثباتساز از دست برود.
به رغم همهٔ مصائب، خداوند تا اینجا به همهٔ ما در این منطقه رحم و کمک کرده است. به امید آنکه رحمتش را بر کشور و منطقهٔ ما توسعه و گسترش دهد.
۳۱۲۱۶